олдмаг (![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small} oldmah) wrote,@ 2008-12-25 19:59:00 |
|
| Entry tags: | photo |
Замест часопісаў
adam_hlobus падорыць унуку на Новы год кніжку “ЧАРОЎНЫ СЬВЕТ Зь беларускіх міфаў, паданьняў і казак”. Днямі знаёмая А.А. набыла гэтае выданьне, каб падарыць чатырохгадоваму дзіцёнку на Дзень народзінаў, аднак, калі пагартала старонкі й убачыла малюнкі, то перадумала.. :)
Ня ведаю, як у дзяцінстве, але ў свае 23 я б не адмовіўся ад гэткага падарунку. Дарэчы, ілюстрацыі “Чароўнага сьвету” – добры матэрыял для якой-небудзь гулькі а-ля “Героі”, дзе замест зомбі й вампіраў будуць нашыя вупыры, ваўкалакі ды іншыя чэрці. Глядзіце самі:
Гарцукі – чорныя духі, падначаленыя Перуну. Яны ўтвараюць вятры, буры й віхуры й іншыя стыхійныя прыродныя зьявы.
Чорт – уяўляецца касматай чорнай істотай з хвастом і рагамі, капытамі, рухомымі чырвонымі вачыма, носам, як у кабана, і клыкастым ротам. У пэрыяд хрысьціянства грамадзтва сьпісала на Чорта свае грахі: п’янства, паленьне, зладзейства, сямейныя непаладкі...
Жалезны чалавек – ахоўнік беларускіх балот і лясоў. Ён уяўляўся волатам з жалеза й надзяляўся якасьцямі гэтага мэталю.
Начніцы – гэта ператвораная пасьля сваёй сьмерці жанчына, якая з прычыны свайго шальмоўства ці пракляцьця людзьмі ніколі пры жыцьці ня мела дзяцей. Замест маткі Начніца дае дзіця свае грудзі, у якіх не малако, а атрута, у выніку чаго дзіця хварэе, пакутуе й можа нават памерці.
Ваўкалак – чалавек, ператвораны ў ваўка.
Вупыр – мярцьвяк, які ноччу пакідае труну, выходзіць з магілы й усяляк шкодзіць людзям і свойскай жывёле. Ён працінае цела ахвяры аж да сэрца або ўпіваецца ў шыю й смокча сьвежую кроў, пакідаючы невялікую ранку. Ахвяра хварэе й хутка памірае.
Стрыга – чараўніца, якая турбуе цяжарным і падмяняе маткам дзяцей, падкідваючы замест тоўстага й добрага дзіцяці худое й плаксівае. Раззлаваная Стрыга можа зьнявечыць малое й на вачах ва ўсіх разьбіць яму галаву аб камень. Згодна з народнымі перакананьнямі, Стрыга не баіцца нават сьвятой вады.
Яшчэ “Чароўны сьвет” нагадаў мне чэрвеньскі нумар украінскага часопісу “ШО”:
