.. у добрае надвор’е штодня езьдзіў бы ў офіс на ровары, у дрэннае – на ўласным аўто. Па вечарах, пасьля басэйну, я б ехаў у мэтро з кнігаю ў руках да сяброў у чарговы паб. Уночы – дамоў, зноў у мэтро, цяпер ужо з дэвайсам у руках. Разглядаў бы сьвежыя фоты, пісаў камэнты, чытаў навіны. Насупраць мяне сядзелі б панурыя туркі, а ў супрацьлеглым баку вагона – захоплена гаманілі кітайцы. Нарэшце мой дом. Ключы, шкляныя дзьверы аўтаматычна адчыняюцца, загараецца сьвятло, за мною заходзіць дзяўчына з восьмага паверху. Мы вітаемся, у ліфце жартуем, разьвітваемся. Сон. Новы дзень.
У выходныя пару разоў на месяц невялічкай кампаніяй ляталі ў Лёндан альбо Талін, у Скандынавію альбо Балканы. Каб пафотаць, наведаць канцэрт, пагрэцца ва ўтульнай кавярні. Зрэшты, каб зноў вярнуцца ў зручны Бэрлін.
А сёньня я б прыгадаў амаль сьцёртыя з памяці неасэнсаваныя пачуцьці раньняга дзяцінства з нагоды падзеньня муру. Калі не ўсьведамляў значнасьці падзеі, але, дзякуючы бацькам, адчуваў, што адбылося нешта надзвычай важнае й станоўчае.
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
